[confiando na ausencia de receptores
para o acto comunicativo suposto neste caderno electrónico]

herético
digo
posso escrever sobre abril,
a linha poética de rotina
(sonhosilusõesimaginação
gentepovomeninasvelhos
cravosvermelho
gristanques
fuzis calados)

. não apetece
, de abril fica hoje
democracia burguesa, "liberdade" de mercado

a gisberta espancada morta no fundo de um fosso
e pícaros explotados
- também por inditex como em tailândia -
em felgueiras

digo,
pouco a festejar

abril é r-evolução
ou nom é nada

coidar(se)

máis caricias comunais ou é todo unha tristeza

mediocridade

non bailar xa polas rúas con músicas só dentro da cabeza
ou asubiadas;
como mediocre tamén
sufrir pola claridade na expresión verbal da afectividade
no canto de pintar sentires
con xis de cores
na parede ou na pel;
son mediocre se non miro cinema alén de deliciosas coincidencias coa segunda canle pública do estado que me nega como galega
e limito a leitura ás pantallas pixeladas

. estúpido insistir nun modelo formativo inútil
á procura dun papeliño que acredite que en (n) exames realizados souben escreber as respostas agardadas e memorizadas
[á marxe da incompetencia para redactar unha nota de prensa,
a insatisfacción co futuro nos media empresariais,
a falla de asistencia necesaria para dicir que coñecín a factoría,
a negativa a finxir obxectividade/apoliticismo/asepsia cómplice co sistema para exercer
porque quixen comunicar e non ecoar ao(s) poder(es)]

mediocre escrebindo para min propia
que só podo entenderme
porque esquecín como se ispen as palabras
ou porque o pudor estrangula
e "todo el mundo" sabe que no capitalismo posfordista ou palabras ben tapadas/maquilladas/disfrazadas ou mellor estarmos en silenzo

. mediocres as sestas,
porque onte estiven nos bares
e hoxe estarei nos bares
e así bares bares bares
pezas gravadas mortas de éxito unha vez e outra
como as conversas tamén repetidas
[todo cultura de masas]

mediocre cando o chisco de imaxinación que queda
é aplicado
ao xantar ou a cea
a roupa do día seguinte
ou a como escribir isto
que fala de mediocridade

ao fondo sona: sonata piano nº 14 "claro de lúa", op.27 nº 2, 1801 (beethoven)

_ _ _ #000000000

[ou o silenzo como mecanismo de expresión dunha semana que non precisa actualización no binario. de relevancia: os ollos non miran sen decatarse do que aínda é posíbel perder, sen dar razóns]

olaa, que tal?

a única igrexa que ilumina

... é a que arde
[e pode que algunhas outras]

No entanto, nada máis que dicir após datas tan sinaladas para o sentir tradicional(ista) na "reserva espiritual de occidente"

[imaxe tirada dunha campaña das
mujeres públicas, na arxentina]

conservarse

escabeche
aceite
sal
afumado

mala ostia

por despedida

só trabar forte con raiba
para notar a carne ceder
(excluíndo lesións severas e feridas sangantes)
e turrar da pel como quen fose alimentarse do arrincado

rabuñar,
ollarodiar

que luminoso e próximo poderiamos ollar o futuro
se dez, cen, un milleiro de centros sociais florescesen pola superficie do país todo [...]

(por actualizar o discurso, 40 anos despois)

disfuncións mental e dialectal na pedra nocturna

- ...
- blabla bla blablabla pola oficialidá bla bla bla puxa asturies!
- dixebrá!
- si, muy bien dixebrá, y también llan de cubel blablabla
- ????

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _


- buff, case te abraso!! [cun xaruto a medio apagar entre os dedos]
- bah, abraçame canto queiras que hai confianza. eu é que cría que lle tiñas repulsión ao contacto físico...

a cultura xa á rúa

cando menos ás seis da mañá
se falta un estudo no que traballar
e quedo sen esculpir e días logo xa apareceron pedras máis xeitosas

"- hai beleza kandinski en cada gol de ronaldo.
- que o desexo é un iglú, mecagoendiós!!"

tanto tanto tanto frío que non deixa apañar
nada nada nada de enerxía calorífica externa

son os ollos,
sempre
[sempre relativo enténdase "dende que te coñecín un día de matrícula e atravesei a cidade contigo e o meu ciccerone na pedra e expresaches sen ambaxes as máis perversas desviacións eróticas e con todo non fixo máis que medrar a curiosidade e foi paseo de setembro de hai anos"]

...

seguen

imaxe: les larmes, de man ray

odio ter gripe nas neuronas!

polo demáis, agradábel abondo ser activa
nos días da desidia social absoluta
e poucas ganas,
porén,
de activarse no afectivo/vital;

"A vida do estudante non é a do cabaleiro andante, da realidade non se pode espertar.
Resaca ás catro da tarde, a xungla está noutra parte de onde agora sacas tempo para
pensar [...]"
Ataque Escampe - Verdadeiro muro de Berlín

escena #2/01 - á procura de Ilya

podía ser unha comedia muda soviética
[para facer propaganda do servizo estatal de lotaría],
eu podía ser Natasha
e depois de pasar o filme a correr
ao tempo que disimuladamente probaba manobras de achegamento,
cando xa dis que non que non que non,
dar coa chave
nun alfinete
e o fortuíto picazo na xema dun dedo
e a consecuente pinga de sangue
e o non agardado bico no dedo

_ _ _ _ _
logo extraer "a+b=c"
e sustituír o elemento dactilar polo beizo